UA-59467381-1
 

                            Natuur en Stilte

                                                       

Natuur beleven vanuit een klooster

Natuur heeft op veel mensen een positieve uitwerking. Een verblijf in de natuur is voor velen niet alleen een manier om tot rust en ontspanning te komen, maar vaak ook een bron van verdieping, van vreugde en een bron van troost. Iets vergelijkbaars kan worden gezegd van een verblijf in een abdij of klooster. Zo’n retraite is vaak een goede manier om je even terug te trekken in een sfeer van stilte en bezinning. 

In een tijd waarin het tempo hoog ligt en de hoeveelheid prikkels groot is, neemt voor veel mensen ook de behoefte aan verstilling en reflectie toe.


 

Een open ontvankelijke houding

Heel wezenlijk in eigenlijk iedere levensbeschouwelijke en spirituele traditie is het ontwikkelen of innemen van een open, ontvankelijke houding, waarbij alles wordt verwelkomd wat zich op dit moment voordoet. Voor veel mensen is de natuur een gemakkelijke ingang om zo’n houding op het spoor te komen. In de natuur is het vaak gemakkelijker om de dingen te laten zijn precies zoals ze zijn. Zonder oordeel en zonder voorkeur. Wanneer het lukt om zo’n houding af en toe door te trekken naar het dagelijks leven, kan dat heel verrijkend en troostrijk zijn. Veel onderdelen van het programma zijn er op gericht om met een open, ontvankelijke houding de natuur waar te nemen. De beleving van de natuur zal zich dan vanzelf verdiepen. Het gedichtje van Guido Gezelle hieronder geeft een mooie verduidelijking van die houding, in dit geval vanuit een christelijke traditie.

 

ALS DE ZIELE LUISTERT

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
't lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezind,
wind en
wee en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
't diep gedoken Woord zo zoet...
als de ziele luistert